Τι του λέμε του Κινέζου;

Απέραντη η φιλολογία γύρω από το ρόλο του νομίσματος, του εθνικού νομίσματος ειδικότερα ή ακόμη πιο συγκεκριμένα, του μονοπωλίου της έκδοσης του χρήματος, όχι από το κράτος αλλά από ιδιώτες, π.χ. της FED. Πολύ καλά! Ας υποθέσουμε ότι σήμερα ένας Κινέζος πουλάει στις ΗΠΑ ένα τόνο χαλκό αξίας 5 χιλιάδων Δολαρίων ΗΠΑ.

Η απομυθοποίηση του νομίσματος

Έπρεπε να περάσουν πάρα πολλά χρόνια, μερικές δεκαετίες, από την ημέρα της Μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης του 1917, για να εντοπίσουμε ένα μικρό λάθος, μια ασήμαντη λεπτομέρεια της Σοσιαλιστικής Οικονομίας, έτσι όπως εφαρμόστηκε στις πρώην Σοσιαλιστικές χώρες, μιας ασήμαντης λεπτομέρειας που συνετέλεσε, που στοίχισε πιο σωστά την κατάρρευση ενός ολόκληρου κόσμου. Περί τίνος πρόκειται;

Να ζει κανείς (με το Ευρώ) ή να μη ζει; Ιδού η απορία. (παράφραση του Αμλετ)

Ερώτηση: -Αλήθεια τι είναι σε τελική ανάλυση ένα νόμισμα; Απάντηση: -Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από μια γραπτή υπόσχεση! Μια υπόσχεση που φέρει και την επίσημη σφραγίδα και υπογραφή του Κράτους (του κεντρικού τραπεζίτη), ότι με αυτό το χαρτί, σε αυτή τη χώρα (γεωγραφικός χώρος), μπορείς ανά πάσα στιγμή (πραγματικός χρόνος) να αγοράσεις 1 κιλό ψωμί, 2 κιλά ζάχαρη, 3 μέτρα ύφασμα, 14 ζευγάρια κάλτσες, 15 γραμμάρια ασήμι, 1 γραμμάριο χρυσό, και ότι άλλο ποθεί η ψυχή σου! (Το τελευταίο σηκώνει συζήτηση).

Ο Χαρτοπαικτικός Καπιταλισμός και ο Σβέικ

Καθώς η παγκόσμια πολιτική (και οικονομική) κατάσταση συνεχώς αλλάζει, θα πρέπει να αλλάξουμε και την ορολογία με την οποία περιγράφουμε αυτήν την αλλαγή. Έτσι προτείνω αντί του επιστημονικοφανούς όρου "Χρηματοπιστωτικός Καπιταλισμός", να χρησιμοποιούμε τον όρο "Χαρτοπαικτικός Καπιταλισμός", που είναι όχι μόνο πιο κατανοητός στον πολύ κόσμο, αλλά και πιο κοντά στην πραγματικότητα.

Το παράλληλο κράτος

Πριν ένα μήνα, ψάχνοντας στα αρχεία μερικών εφημερίδων να βρω κάτι για τα γεγονότα της περιόδου 1949-'50-'51, έπεσα σε μια εκπληκτική δήλωση ενός υπουργού που μεταξύ των άλλων έλεγε ότι: -Δεν θα επιτρέψουμε την αναβίωση του φασισμού στην Ελλάδα! Μιλάμε για το φθινόπωρο του '50.

Ζητείται Οδυσσέας!

Ένα πράγμα που πρέπει να καταλάβουν οι πάντες (και η Κυβέρνηση και το ΣτΕ) είναι ότι, όπως η τιμή τιμή δεν έχει, έτσι και η σωστή ενημέρωση τιμή δεν έχει. Τι θα πει ότι όποιος πληρώσει τα περισσότερα; Δηλαδή όποιος πληρώσει τα περισσότερα θα έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να παραπληροφορεί τον κόσμο; Και τι νομίζει η Κυβέρνηση, ότι δεν θα βρεθούν 4, 5, 10 μεγιστάνες για να κάνουν αυτή τη βρώμικη δουλειά;

Ο Μινώταυρος και ο Υδροχόος!

Πολύ μίσος! Αυτή τη φορά, μόλις χθες, ο Μινώταυρος χτύπησε και τον Υδροχόο. Χτύπησε τις Εταιρίες Ύδρευσης. Δεν νομίζω ότι οι λόγοι είναι καθαρά οικονομικοί, να εκμεταλλευτεί δηλαδή, καθ' ότι μονοπώλιο πλέον, να αποκομίσει κέρδη, από τη σίγουρη αύξηση της τιμής του νερού. Αυτό κατά τη γνώμη μου, είναι δευτερεύον. Το πρωτεύον είναι η ταπείνωση ενός ολόκληρου λαού. Ούτε νερό να μην έχουν να πιούν, χωρίς την άδειά του.