Το παράλληλο κράτος

Πριν ένα μήνα, ψάχνοντας στα αρχεία μερικών εφημερίδων να βρω κάτι για τα γεγονότα της περιόδου 1949-'50-'51, έπεσα σε μια εκπληκτική δήλωση ενός υπουργού που μεταξύ των άλλων έλεγε ότι: -Δεν θα επιτρέψουμε την αναβίωση του φασισμού στην Ελλάδα! Μιλάμε για το φθινόπωρο του '50.

Ζητείται Οδυσσέας!

Ένα πράγμα που πρέπει να καταλάβουν οι πάντες (και η Κυβέρνηση και το ΣτΕ) είναι ότι, όπως η τιμή τιμή δεν έχει, έτσι και η σωστή ενημέρωση τιμή δεν έχει. Τι θα πει ότι όποιος πληρώσει τα περισσότερα; Δηλαδή όποιος πληρώσει τα περισσότερα θα έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να παραπληροφορεί τον κόσμο; Και τι νομίζει η Κυβέρνηση, ότι δεν θα βρεθούν 4, 5, 10 μεγιστάνες για να κάνουν αυτή τη βρώμικη δουλειά;

Ο Μινώταυρος και ο Υδροχόος!

Πολύ μίσος! Αυτή τη φορά, μόλις χθες, ο Μινώταυρος χτύπησε και τον Υδροχόο. Χτύπησε τις Εταιρίες Ύδρευσης. Δεν νομίζω ότι οι λόγοι είναι καθαρά οικονομικοί, να εκμεταλλευτεί δηλαδή, καθ' ότι μονοπώλιο πλέον, να αποκομίσει κέρδη, από τη σίγουρη αύξηση της τιμής του νερού. Αυτό κατά τη γνώμη μου, είναι δευτερεύον. Το πρωτεύον είναι η ταπείνωση ενός ολόκληρου λαού. Ούτε νερό να μην έχουν να πιούν, χωρίς την άδειά του.

Αγκαζέ με τον Μινώταυρο!

Αν κάποιος θελήσει να περιγράψει την πολιτική κατάσταση που επικρατεί σήμερα, αυτή τη στιγμή στη χώρα μας, όσες ικανότητες και να έχει, θα διαπιστώσει ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο το εγχείρημα!
Διεθνής συγκυρία, συσχετισμοί δυνάμεων, οικονομική κρίση, εκβιασμοί, χρέος, πολεμικές αποζημιώσεις, απανωτά μνημόνια, απανωτοί φόροι, τράπεζες, δάνεια, μικρό και μακροπολιτική, προσωπικές φιλοδοξίες, ματαιοδοξίες, φιλίες, αγώνες, συνέπεια, ασυνέπεια, θυσίες, ενοχές, συναισθήματα, κόμματα, οργανώσεις, κράτος, παρακράτος, παράλληλο κράτος, νόμοι, συντάγματα και βάλε, Ιστορία, προϊστορία και Μυθολογία, όλα ανακατεμένα, όλα ανακατωμένα φέρνουν γύρω σε μια μπετονιέρα που δεν λέει να σταματήσει και που όποιος θέλει ρίχνει και κάτι, έτσι που κανείς δε μπορεί να υπολογίσει  ούτε καν την αναλογία των υλικών! Και συ να περιμένεις να δεις τι χαρμάνι θα βγει για να χτίσεις!

Ένα πραξικόπημα αλλιώτικο από τα... άλλα.

Πολλοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία ήταν «περισσότερο καπνός, παρά φλόγα»! Δεν συμφωνώ. Αυτό το πραξικόπημα διαφέρει από τα προηγούμενα σε πάρα πολλά. Το πραξικόπημα αυτό, δεν πρέπει να έχει «ενδογενείς» αιτίες (υπεράσπιση του κοσμικού καθεστώτος και τα παρόμοια. Σιγά τα ωά).

Η εκτροπή του Ευφράτη, και τα παγούρια τους!

Εδώ θα χρειαστεί λίγη φαντασία: Ένα τεράστιο ποτάμι, ο Ευφράτης (ή ο Τίγρης), ξεκινάει από το Αραράτ και με τα νερά του ποτίζει τους απέραντους κάμπους της Μεσοποταμίας. Μια ωραία πρωία, μερικοί αποφασίζουν, με ένα τεράστιο φράγμα, να εκτρέψουν τον ποταμό για να πηγαίνει προς μια τρίτη χώρα, να ποτίζει τα χωράφια και τους κάμπους της τρίτης χώρας. Από τους γηγενείς της Μεσοποταμίας ελάχιστοι αντιδρούν. Οι περισσότεροι είναι απασχολημένοι με τις δουλειές τους! Μετά από λίγα χρόνια, αυτοί που έφτιαξαν το φράγμα, που εκτρέψανε τον ποταμό, έρχονται και τους λένε:

Ο Βαρουφάκης στο ρόλο του Προμηθέα

Αξίωμα: "Τη γνώση καμία πίστη δεν μπορεί να την αναπληρώσει". Στην Πολιτική η λέξη πίστη πρέπει να είναι κατάλοιπο της θρησκευτικής κατήχησης, γι' αυτό και οδηγεί πάντοτε σε ιδεολογικό βάλτο, σε ιδεολογικό πλάτσα-πλούτσα! Κατάλοιπο της θρησκευτικής κατήχησης πρέπει να είναι και το κήρυγμα! Όπου ακούς πολιτικό κήρυγμα, υπάρχει φτώχεια επιχειρημάτων. Η γνώση είναι σαν ένα αναμμένο κερί (σα δάδα), που δίνει ένα μικρό φως, φως που για να γίνει μεγαλύτερο πρέπει να δώσει φλόγα και στο κερί του διπλανού μας, και στου  παραδίπλα, να ανάψουν όσο γίνεται πιο πολλά κεριά, μέχρι που να γίνει "το σκοτάδι λάμψη"! Η γνώση σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να μένει μυστική, μεταξύ των μελών ενός ιερατείου. Ότι πιο απαίσιο!

Ας αρχίσουμε από τα πιο απλά!

Ας αρχίσουμε από τα πιο απλά, που δε χρειάζονται ούτε ευρώ, ούτε δραχμή, ούτε αποδραχμοποίηση, ούτε αποευρωποίηση, ούτε ηλεκτρονικό χρήμα. Ας αρχίσουμε λοιπόν από τα λεγόμενα...virements. Είναι αδιανόητο σε μια οικονομία να μην υπάρχει η δυνατότητα αντιπαραβολής και συμψηφισμού των χρεών, όλων των επιχειρήσεων δηλαδή, των θετικών και αρνητικών μεγεθών της Α επιχείρησης προς την Β, της Β προς την Γ, της Γ προς την Α κ.ο.κ.

Η ΤΙΝΑ τότε και η ΤΙΝΑ τώρα

Η αδυναμία , των απλών ανθρώπων να εξηγήσουν ορισμένα πράγματα ,  μετατρέπεται ακόμη και στις μέρες μας , σε μια γενική και αόριστη μοιρολατρία ,  που συμπυκνώνεται στη φράση : -Ετσι ήτανε γραμμένο !  Αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά  στην  αδυναμία των δικών μας πολιτικών η πιο σωστά μπροστά  στη  δειλία τους να συγκρουστούν με το παλιό σύστημα,  αδυναμία και δειλία που  μετατρέπεται σήμερα σε μια άλλη μοιρολατρία που συμπυκνώνεται σε μια άλλη φράση : ΤΙΝΑ (=There is no alternative ,  που στα Ελληνικά σημαίνει : Δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση). Η φράση αυτή  ΤΙΝΑ είναι ιδιαίτερα προσφιλής  και την  χρησιμοποιούν κατά κόρο όχι μόνο οι δικοί μας αλλά και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας . Οι τελευταίοι το εκφέρουν με ένα πολυσήμαντο  μειδίαμα βέβαια!

Αν ο... Βαρουφάκης


Η τραγωδία  με  το τρίτο μνημόνιο είναι ότι ταυτόχρονα με την υπογραφή του, έκανε την εμφάνισή της   και μια έννοια  που  κατά την γνώμη μου  είναι πολύ πιο  επικίνδυνη ακόμη και  από αυτό καθεαυτό το τρίτο  μνημόνιο . Είναι η εμφάνιση της λεγόμενης ΤΙΝΑ (=There is no alternative ) που στα Ελληνικά σημαίνει : Δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση. Διατυπώνεται μάλιστα από τους Ευρωπαίους με τέτοια  απολυτότητα, σα να πρόκειται για  πόρισμα επιστημονικής μελέτης!

Η ιδιωτικοποίηση των πηγαδιών μας

Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Κάθε επιχείρηση, ακόμη και την πιο μοντέρνα, ατομική, οικογενειακή, συνεταιριστική, αγροτική, βιομηχανική, σοσιαλιστική, καπιταλιστική, σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, και σε οποιαδήποτε εποχή, μπορούμε να τη φανταστούμε (για να χρησιμοποιήσουμε Αισώπεια γλώσσα), σαν ένα στρόγγυλο πηγάδι, του παλιού καιρού, που το νερό το βγάζανε από τα βάθη του πηγαδιού με τριχιές και με κουβάδες.

Ρευστότητα και φορολογικό!

Ούτε ο έρωτας δεν έχει ξετρελάνει τόσους ανθρώπους, όσους έχει τρελάνει το φορολογικό! Η έλλειψη ρευστότητας επιδεινώνει ακόμη πιο πολύ το φαινόμενο. Όλα εδώ πληρώνονται. Τα έχω γράψει εδώ και κάτι χρόνια: « Όσο απομακρυνόμαστε από τον τόπο και τον χρόνο της κάθε φορά παραγόμενης υπεραξίας, τόσο πιο εξωφρενικές οικονομικές θεωρίες ανακαλύπτουμε, τόσο πιο εξωφρενικά Φορολογικά. Ευτυχώς που στα πιο δύσκολα προβλήματα η λύση είναι απλή.

Γιατί θα χάσει η Μέρκελ!

Όπως υπάρχουν οι νόμοι της Φυσικής, π.χ. οι νόμοι της κίνησης των πλανητών, έτσι υπάρχουν και οι νόμοι της κοινωνικής εξέλιξης. Ας μείνουμε στο δεύτερο. Δεν μπορείς σήμερα να αναγκάσεις μια κοινωνία, ένα λαό, να γυρίσει πίσω στην Ρωμαϊκή δουλοκτητική εποχή. Αυτό είναι αδύνατο. Ούτε ο ίδιος ο Θεός να κατέβει δεν μπορεί να το καταφέρει, όσο μικρός και να είναι αυτός ο λαός.

Η περί της ρευστότητας τερατώδης πλάνη!

Τελικά υπάρχουν ή δεν υπάρχουν τα λεφτά; Ιδου η απορία! Αν υπάρχουν που βρίσκονται; Αν δεν υπάρχουν που πήγαν; Το χρήμα - για να χρησιμοποιήσουμε ακριβώς τον όρο - το τυπωμένο χρήμα, δεν είναι υγρό, δεν είναι αιθέρας που εξατμίστηκε και δεν μπορούμε να το ξαναπιάσουμε. Άρα κάπου υπάρχει. Δύο είναι οι περιπτώσεις. Ή το έχουν οι τράπεζες ή το έχει ο κόσμος, η αγορά όπως λέμε. «Δυοίν θάτερον» λέγανε οι αρχαίοι, που σημαίνει ή το ένα ή το άλλο.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΥΠΕΡΒΑΣΗ

Ας αρχίσουμε με την φράση του Montucia που είχε πει το εξής : " Η Ιστορία μιας επιστήμης, δεν είναι ιστορία όλων των συγγραφέων που έγραψαν σχετικώς με αυτήν, αλλά μόνον εκείνων, οι οποίοι συνέβαλαν με τα έργα τους στην προώθηση των ορίων της".
Αν την παραπάνω φράση την "προβάλουμε" στην επιστήμη που λέγεται Πολιτική, μπορούμε να πούμε ότι η Ιστορία της Πολιτικής, δεν είναι ιστορία όλων όσων ασχολήθηκαν με τον ένα η άλλον τρόπο με την πολιτική, αλλά μόνο  εκείνων οι οποίοι συνέβαλαν στην προώθηση των ορίων της, δηλαδή συνέβαλαν με τα έργα τους,  με την στάση τους η με την φιλοσοφία τους στην υπέρβαση, του κάθε φορά πολιτικού γίγνεσθαι.

Η ιδιωτικοποίηση της εξουσίας

Σπάνια περίπτωση! Θα είναι μια παγκόσμια πρωτοτυπία! Σε μια χώρα όπου όλοι, λένε ότι δεν εφαρμόζονται οι νόμοι, εμείς θα εφαρμόσουμε έναν νόμο και μάλιστα έναν νόμο που δεν έχει ακόμη ψηφιστεί! Περί τίνος πρόκειται;

Ο διαχωρισμός Κράτους και Επιχείρησης

Προκαταβολικά πρέπει να πούμε ότι αν επιτύχει αυτός ο διαχωρισμός, τότε περνάμε αυτόματα, σ’ ένα εντελώς νέο, κοινωνικό και οικονομικό σύστημα! Νομίζω ότι αυτό είναι και το μεγάλο ζητούμενο των ημερών μας!

ΔΩΔΩΝΗ και ΕΟΖ

Όσο απομακρύνεται ο άνθρωπος από τη Γη, τόσο μεγαλύτερο ρίσκο αναλαμβάνει! Σε περιόδους οικονομικής κρίσης, αυτοί που αντέχουν περισσότερο είναι οι άνθρωποι, που είναι πιο κοντά, στην Γη, στην Θεά Γη κατά τους Αρχαίους. Στη Γη βρίσκουνε καταφύγιο πάντα και οι άνθρωποι της πόλης! Αυτό θα συμβεί και τώρα!

Ο Αριστοτέλης, ο Μαρξ και ο σ. Χριστόφιας

Σε ανύποπτο χρόνο και άσχετα με την σημερινή χρηματοπιστωτική κρίση της Κύπρου, είχα γράψει: "... το ευτύχημα για τα εκατομμύρια των εργατών, και η μεγαλύτερη αγωνία των κεφαλαιοκρατών σήμερα με την παγκοσμιοποίηση των αντιφάσεων του κεφαλαίου, είναι ότι αυτά τα δις, τρις εκατομμύρια (της απαλλοτριωμένης υπεραξίας) είναι εδώ, σ αυτήν την υδρόγειο, σ' αυτόν τον πλανήτη, και δεν μπορούνε να τα πάνε, να τα φυγαδέψουν πουθενά..!"

Ο άνεργος εργοδότης

Ήμουν μαθητής Γυμνασίου ακόμη, όταν είχα δει, μια  φωτογραφία από την εποχή της μεγάλης κρίσης του '29.  Ήταν ασπρόμαυρη, αλλά και έγχρωμη να ήταν τα ίδια χρώματα θα έδειχνε: άσπρο και μαύρο! Έδειχνε έναν ρακένδυτο Γερμανό, άνεργο ανθρακωρύχο, καθισμένο σ' ένα υπαίθριο παγκάκι, τυλιγμένο με ένα παλιό παλτό, να τρέμει κυριολεκτικά από το κρύο!

Το πολυάγκιστρο

Είμαστε κυριολεκτικά σαν στη θάλασσα, το αγκιστρωμένο ψάρι! Δίπλα μας σ'άλλο αγκίστρι οι Πορτογάλοι, λίγο πιο πέρα σε άλλο οι Ισπανοί, οι Ιταλοί κλπ! Μας ξεγέλασαν με την ψαροτροφή! Όλοι αγκιστρωμένοι στο ίδιο πολυάγκιστρο!

Η ΕΟΖ και οι τοπικοί Ράιχενμπαχ

Η μετατροπή ολόκληρης της χώρας σε "Ειδική Οικονομική Ζώνη", θα αρχίσει σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες όχι από την Θράκη, όπως αρχικά είχε ακουστεί, αλλά από την Ήπειρο (Ελληνοαλβανικά σύνορα) και συγκεκριμένα από τον Δήμο Πωγωνίου . Έδρα Καλπάκι!

Ο παπάς και η γάτα

Οι εκλογές του περασμένου Μάη και του Ιούνη, έδειξαν ότι πολλά μπορούν να συμβούν απ'τη μια στιγμή στην άλλη. Μπορεί να μην κατέρρευσε το κατεστημένο, αλλά ταρακουνήθηκαν τα πάντα. Τώρα κατά πόσο ήταν ο κύριος σεισμός, ή οι προσεισμικές δονήσεις αυτό θα το δείξει το μέλλον. Αναμφίβολα άλλαξε ριζικά το πολιτικό σκηνικό!

Τιμή και Δόξα

Ας ξεκινήσουμε με μια απλή ερώτηση: Γιατί, η Διεθνής των Τοκογλύφων, δεν άφησε τα δύο κόμματα, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ (εφ'όσον τα δύο μαζί είχαν μια τεράστια κυβερνητική πλειοψηφία), δεν τα άφησε όπως δικαιούνταν, να κυβερνήσουν ακόμη δύο ολόκληρα χρόνια; Τι τους «ανάγκασε» να ρισκάρουν, στα καλά καθούμενα εκλογές; Είναι αφέλεια να πιστεύουμε ότι το κάνανε, επειδή τους το ζητούσε επίμονα ο κ. Σαμαράς. Την ματαιοδοξία αυτή του κ. Σαμαρά θα μπορούσαν, με ένα νεύμα τους και μόνο, να την ακυρώσουν.

Ουαι…. τοις νικηταις

Δεν έχουν περάσει 4 μόνο μήνες από τότε που ο κεντροδεξιός Μαριάνο Ραχόι του Λαϊκού Κόμματος της Ισπανίας έμπαινε θριαμβευτής στο Κυβερνητικό μέγαρο της Μαδρίτης, με αυτοδυναμία μάλιστα και ξαφνικά βλέπουμε εκατοντάδες χιλιάδες Ισπανούς, να βγαίνουν στους δρόμους όχι μόνο της Μαδρίτης, αλλά και της Βαρκελώνης, της Βαλένθια , της Σεβίλλης και άλλων συνολικά 60 πόλεων της Ισπανίας, διαμαρτυρόμενοι για την πολιτική της νεοεκλεγείσας Κυβέρνησης.

Τα δις της εξαθλίωσης

Πολλά, πάρα πολλά τα δις που πληρώνει η Διεθνής των Κεφαλαιοκρατών, για να σώσει λέει την Ελλάδα. Στην πραγματικότητα όμως τα δίνει, για να πείσει τους Έλληνες ότι πρέπει τουλάχιστον μέσα σε 2  χρόνια να «πιάσουν» το βιοτικό επίπεδο του Μπαγκλαντές. Περί αυτού πρόκειται, όσο παράξενο κι αν ακούγεται: Μας  ακριβοπληρώνουν για να εξαθλιωθούμε.

Το νόμισμα ου τίκτει νόμισμα

Σ' ένα παλιότερο άρθρο που είχε τίτλο «Το κράτος και το φορολογικό εφ άπαξ» είχαμε γράψει επί λέξει: "Ένα πράγμα που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή, είναι ότι το κράτος ποτέ δεν συντηρούσε κανέναν, αντίθετα το συντηρούσανε πάντοτε κάποιοι άλλοι. Για να βρούμε λοιπόν ποιος συντηρεί ποιον, πρέπει να γίνει απαραίτητα ο διαχωρισμός της κοινωνίας σε κατηγορίες ανθρώπων η όπως συνηθίζουμε να λέμε κοινωνικές τάξεις.

Όχι ένα, αλλά δύο φορολογικά

Όχι ένα αλλά δύο φορολογικά συστήματα, θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμε μέσα σ' αυτή την οδυνηρή για την Οικονομία μας κατάσταση. Το πρώτο ας είναι αυτό το γνωστό, που βασική του φιλοσοφία είναι η γνωστή: Έσοδα, έξοδα, καθαρά κέρδη, τεκμήρια, τετραγωνικά, κυβικά, η ηλικία της πεθεράς μας κλπ. Το δεύτερο για να έχει και ο φορολογούμενος το δικαίωμα της επιλογής, μπορεί να είναι το επόμενο: Το Κράτος και το φορολογικό εφ' άπαξ

Οι (τριτο)εγγυητές

Αυτό που δεν έχουν καταλάβει μερικοί, είναι ότι για την Διεθνή των Τοκογλύφων, οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Ολλανδοί, γενικά τα εκατομμύρια των λαών της Ευρωζώνης (θα μπορούσαμε άνετα να προσθέσουμε κι άλλους λαούς), είναι οι (τρίτο)εγγυητές όλων των δανείων που έχουν συνάψει αυτοί οι τοκογλύφοι με το Α ή Β κράτος-μέλος της ΕΕ (για να περιοριστούμε μόνο σ αυτά τα κράτη).

Ο Ραγκούσης, ο ταξιτζής και ο Νασρεντίν Χότζα

Μια φορά, λοιπόν κι έναν καιρό, δύο αντίδικοι, επήγανε λέει στον Νασρεντίν Χότζα, να τους λύσει μια διαφορά. Αρχίζει ο πρώτος: -Έτσι κι έτσι έχει η υπόθεση Νασρεντίν, κι ανέπτυξε τα επιχειρήματα του! Σκέφτηκε λίγο ο Νασρεντίν: -Δίκιο έχεις του λέει! -Περίμενε λίγο Νασρεντίν, του λέει ο δεύτερος, πρέπει να ακούσεις κι εμένα, κι ανέπτυξε κι αυτός με κάθε λεπτομέρεια τις απόψεις του! Σκέφτηκε ξανά ο Νασρεντίν και λέει και στον δεύτερο: -Δικιο έχεις. Λίγο πιο πέρα στεκοταν η γυναίκα του Νασρεντίν που είχε ακούσει όλη τη συζήτηση: -Για κάτσε ρε άνδρα μου. Ή ο ένας έχει δίκιο ή ο άλλος! Σκέφτηκε ξανά ο Νασρεντίν και τι της λέει: -Δίκιο έχεις γυναίκα.

Μετά τον Καπιταλισμό τί?

(Click here to read this article in English)
Αλήθεια πόσο μπορεί να διαρκέσει ένα κοινωνικό σύστημα; Αν εξετάσουμε ιστορικά την διάρκεια ζωής του κάθε συστήματος, διαπιστώνουμε ότι το επόμενο ζει λιγότερο από το προηγούμενό του!
Ο Καπιταλισμός, που στις μέρες μας τελειώνει, έχει μια διάρκεια ζωης 500 περίπου ετών, που είναι πολύ λιγότερα από εκείνα του Φεουδαρχισμού, ο οποίος με τη σειρά του ήταν πολύ μικρότερος σε διάρκεια απ' όσο διήρκεσε η Δουλοκτητική κοινωνία.Το επόμενο μετά τον Καπιταλισμό κοινωνικό σύστημα, σύμφωνα με αυτήν την λογική, θα πρέπει να έχει πολύ μικρότερη διάρκεια ζωής!
Αν θελήσουμε να παραστήσουμε με μαθηματικό τρόπο αυτήν την εξέλιξη αρχίζοντας από την προϊστορία της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα, μπορούμε να πούμε ότι είναι κάτι σαν μια φθίνουσα σειρά (από τα δεξιά προς τα αριστερά) της σειράς των χρυσών αριθμών (της σειράς Fibonacci για τους Μαθηματικούς)!

Που να το καταλάβει η Αριστερά

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έγινε πριν 50 χρόνια για να διαλυθεί σήμερα! Η Ε.Ε είναι δημιούργημα σύγκλισης τεραστίων υπερεθνικών οικονομικών συμφερόντων. Συμφερόντων που τα εθνικά κάθε χώρας σύνορα, τους ήταν εμπόδιο. Όχι μόνο δεν πρόκειται να διαλυθεί εις « τα εξών συνετέθη», όπως μερικοί προβλέπουν, αλλά αντίθετα η συνοχή της, πάσει θυσία, θα μεγαλώσει! Και αυτό θα γίνει για δυο λόγους:
1) Μόνο έτσι, ενωμένη και με μεγαλύτερη συνοχή απ ότι είχε πριν, θα μπορέσει να «παίξει», να πρωταγωνιστήσει στην παγκόσμια οικονομία, μόνο έτσι θα μπορέσει να ανταγωνιστεί τις ανερχόμενες οικονομίες της Κίνας, της Ινδίας, της Βραζιλίας, της Ρωσίας, της Ν. Αφρικής.(άιντε να βάλουμε και της Αμερικής)!

Συγχωρητέο αμάρτημα (culpa levis)

Στον πρόλογο της πρώτης γερμανικής έκδοσης του «Κεφαλαίου» (Λονδίνο 25-07-1867) ο Μαρξ έγραφε: “Στο πεδίο της Πολιτικής Οικονομίας, η ελεύθερη επιστημονική έρευνα δεν αντιμετωπίζει μονάχα τον εχθρό που αντιμετωπίζει σ όλα τα άλλα τα πεδία. Η ιδιόμορφη φύση της ύλης που πραγματεύεται, προκαλεί στο πεδίο της μάχης ενάντια της τα πιο βίαια, μικροπρεπή και μισητά πάθη της ανθρώπινης ψυχής, τις μαινάδες του ατομικού συμφέροντος. Η υψηλή αγγλικανική εκκλησία λ.χ, περισσότερο συγχωράει μια επίθεση ενάντια στα 38 από τα 39 άρθρα της πίστης της, παρά μια επίθεση ενάντια στο 1/39 των χρηματικών της εισοδημάτων. Σε σύγκριση με την κριτική των πατροπαράδοτων σχέσεων ιδιοκτησίας σήμερα κι αυτός ο αθεϊσμός είναι ένα culpa levis” (=συγχωρητέο αμάρτημα).

Η «άγνωστη» παράμετρος της Οικονομίας

(Click here to read this article in English)
(Clicka qui per leggere questo articolo in Italiano)
Η τραγωδία  με την σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση, είναι ότι ψάχνουμε για «εθνική» λύση σε ένα παγκόσμιο πρόβλημα, ξεχωριστή για κάθε χώρα. Ακόμη πιο τραγικό είναι ότι δεν ψάχνουμε τη λύση εκεί που πρέπει, στον τόπο και το χρόνο της παραγωγικής διαδικασίας (δηλαδή στις επιχειρήσεις, στα εργοστάσια κλπ), εκεί που βγαίνουν τα υλικά αγαθά, ο πλούτος της κάθε κοινωνίας, αλλά την ψάχνουμε όσο γίνεται πιο μακριά (σε χρηματιστήρια, τράπεζες και σε παρόμοια «αγαθόεργα» Ιιδρύματα, ακόμη και σε Εκκλησίες). Η περίπτωση θυμίζει εκείνο το ανέκδοτο που ένας μεθυσμένος, έψαχνε ένα βράδυ, να βρει τα κλειδιά του σπιτιού του,  όχι όμως εκεί που τα είχε χάσει, αλλά κάτω από μια κολόνα φωτισμού, γιατί εκεί είχε φως. Εμείς πιστεύουμε ότι πρέπει να ψάξουμε τη λύση (λέμε ακόμη μια φορά), στον τόπο και στο χρόνο (process) της παραγωγικής διαδικασίας. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Αντί προλόγου

Η Πολιτική είναι Επιστήμη. Μια Επιστήμη όπου σε έναν (Ευκλείδειο) χώρο με εκατομμύρια διαφορετικές συνιστώσες-συμφέροντα πρέπει να βρούμε μια κοινή συνισταμένη που θα οδηγήσει μια Κοινωνία ένα βήμα μπροστά.
Δεν υπήρχε ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας ιδανική κοινωνία., παρά μόνο μια κοινωνία λίγο καλύτερη από την προηγούμενη. Αυτό συνεβαινε πάντοτε.
Ένα πράγμα που πρέπει να καταλάβουν οι πάντες, ακόμη και αν δεν μπορούν να καταλάβουν τίποτε άλλο, είναι ότι αυτό που καθορίζει κάθε φορά το « Κοινωνικό Είναι » σε οποιοδήποτε εποχή και οποιοδήποτε μέρος του κόσμου είναι οι σχέσεις ιδιοκτησίας που επικρατούν κάθε φορά (στα μέσα παραγωγής πρώτα απ όλα)!

Η αξιοπρέπεια του επιστήμονα

Στο προηγούμενο άρθρο που είχε τίτλο «Το φωτοστέφανο των Ιατρών», βγάλαμε το συμπέρασμα ότι «δεν καθορίζει η συνείδηση τη ζωή, αλλά η ζωή καθορίζει τη συνείδηση» (από τον προπερασμένο αιώνα κι αυτό). Στην περίπτωση που εξετάζουμε, σημαίνει ότι: Ο γιατρός (ο νομικός, ο παπάς, ο ποιητής, ο άνθρωπος της Επιστήμης, και οι υπόλοιποι), δεν ζούνε σε κάποια ιδανική, αταξική κοινωνία αλλά σε μια ταξική, ως εκ τούτου είναι υποχρεωμένοι «να παίξουν» με τους γραπτούς και άγραφους κανόνες του παιχνιδιού, με τις υπάρχουσες, στην χώρα, σχέσεις ιδιοκτησίας. Όσο και αν θέλουν υποκειμενικά να ανυψωθούν πάνω από αυτές τις σχέσεις, η ζωή απέδειξε ότι είναι αδύνατον να το καταφέρουν, οι περισσότεροι δεν διαθέτουν καν ιδεολογικά «αντισώματα». Η συμπεριφορά τους είναι κάτι σαν Δαρβινική προσαρμογή.

Το «φωτοστέφανο» των Ιατρών

Η παρακάτω διαπίστωση έγινε τον προπερασμένο αιώνα! «Η αστική τάξη αφαίρεσε το φωτοστέφανο απ' όλα τα, ως τότε, αξιοσέβαστα επαγγέλματα που τα αντίκριζαν με θρησκευτική ευλάβεια. Το γιατρό, το νομικό, τον παπά, τον ποιητή, τον άνθρωπο της επιστήμης, τους μετέτρεψε σε μισθωτούς εργάτες της». Και λίγο πιο κάτω «Κάθετί το κλειστό και στάσιμο εξατμίζεται, κάθετί το ιερό βεβηλώνεται και στο τέλος οι άνθρωποι αναγκάζονται ν' αντικρύσουν με νηφάλιο μάτι τη θέση τους στη ζωή και τις αμοιβαίες σχέσεις τους» (βλέπε Μαρξ-Ενγκελς-Μανιφέστο σελ.29).

Ο ευνουχισμός της Οικονομίας

«Αυτό είναι πιο βαρύ κι από έγκλημα, αυτό είναι λάθος!»
Η φράση ανήκει στον Μέγα Ναπολέοντα, που ήθελε να πει ότι στην Πολιτική, μερικές φορές ένα λάθος μπορεί να είναι πιο βαρύ και από ένα έγκλημα. Και όταν ένα τέτοιο λάθος γίνεται όχι μια αλλά χίλιες φορές, τότε μιλάμε για διαρκές λάθος (=Έγκλημα). Στο Πολιτικό μας σύστημα, το διαρκές λάθος δεν είναι τίποτε άλλο από την εφαρμογή του υπάρχοντος φορολογικού συστήματος. Δεν μιλάμε μόνο για την Ελλάδα.

Πενία τέχνας κατεργάζεται

Λέγαμε λοιπόν στο προηγούμενο άρθρο μας, που είχε τίτλο «Το έμφραγμα της Παγκόσμιας Αγοράς», ότι είναι αδιανόητο σε μια Παγκοσμιοποιημένη Οικονομία να μην υπάρχει η δυνατότητα αντιπαραβολής και συμψηφισμού των χρεών [virements], όλων των επιχειρήσεων (και κρατών) δηλαδή, των θετικών και αρνητικών μεγεθών της Α επιχείρησης προς την Β, της Β προς την Γ, της Γ προς την Α κ.ο.κ. Είναι χίλιες φορές πιο αδιανόητο να μην μπορεί να γίνει αυτό σε πολύ πιο μικρή έκταση, π.χ σε μια Περιφέρεια ή σε ένα Δήμο.
Θα έχουμε σε ελάχιστο χρόνο τεράστια εξοικονόμηση κεφαλαίων ή πιο σωστά μάζας ρευστού χρήματος, που είναι απαραίτητη σε μια «στεγνωμένη» Αγορά . Είναι τόσο απλό. Αρκεί ένα μικρό πρόγραμμα και ένας υπολογιστής.

Το «έμφραγμα» της Παγκόσμιας Αγοράς

Στο προηγούμενο άρθρο που είχε τίτλο «Το μεγάλο σάλτο», γράφαμε ότι είναι αδιανόητο σε μια παγκοσμιοποιημενη οικονομία να μην υπάρχει η δυνατότητα αντιπαραβολής και συμψηφισμού των χρεών όλων των επιχειρήσεων και όλων των κρατών της υδρογείου. Αυτή η δυνατότητα, η συγκέντρωση δηλαδή των πληρωμών στον ίδιο τόπο γινόταν ακόμη και στον μεσαίωνα, π.χ στη Λυών, σε ειδικά ιδρύματα, τα λεγόμενα virements [μεταβιβάσεις χρεών]. Αυτό έλυνε σημαντικά το πρόβλημα της ρευστότητας, καθώς για την ίδια μάζα προϊόντων απαιτούνταν λιγότερη μάζα χρήματος.

Το μεγάλο σάλτο!

Αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί, την περίοδο του 1988-90. Ήταν τότε που η άρχουσα τάξη των πρώην σοσιαλιστικών χωρών ετοιμαζόταν για το μεγάλο σάλτο: να καταλάβει με την αμέριστη υποστήριξη των κεφαλαιοκρατών της Δύσης τα κρατικά εργοστάσια, την τεράστια κρατική, σοσιαλιστική περιουσία.
Τότε προβάλανε το επιχείρημα, σε κάθε χώρα ξεχωριστά, ότι η Άλφα, η Βήτα, η Γάμα κλπ κρατικές επιχειρήσεις είναι καταχρεωμένες. Δεν λέγανε ότι ναι μεν η Άλφα χρωστάει, αλλά δε χρωστάει γενικά και αόριστα, χρωστάει στη Βήτα γιατί πήρε απ αυτήν, παράδειγμα πρώτες ύλες, η Βήτα χρωστάει στην Γάμα και η Γάμα χρωστάει στην Άλφα επιχείρηση.

Για μια πέμπτη διεθνή

Σ’ ένα προηγούμενο άρθρο που είχε τίτλο «Αναγκα και Θεοί πείθονται», είχαμε αποδείξει γιατί είναι αδύνατον να ξεπληρωθεί όχι μόνο το ελληνικό αλλά και το παγκόσμιο χρέος. Επαναλαμβάνουμε: Για την εξόφληση του Παγκόσμιου χρέους δεν αρκούν όλα τα τυπωμένα χαρτονομίσματα (και όλο το χρυσάφι του κόσμου). Το παγκόσμιο χρέος είναι γύρω στα 35,8 τρις δολάρια. Αν θελήσουμε να το αναλύσουμε «εις τα εξών συνετέθη», θα πρέπει να καταφύγουμε σε μεταφυσικές μεθόδους. Το δικό μας χρέος, είναι μέρος του παγκόσμιου χρέους (συγκριτικά ελάχιστο).

Η τέταρτη διάσταση της Πολιτικής Οικονομίας, τα αίτια της κατάρευσης και η έξοδος από την κρίση.
Κεφάλαιο Πρώτο

Σ’ ένα διεθνές συνέδριο αστροφυσικής που μεταξύ των άλλων εξετάζανε την πιθανότητα της ύπαρξης εξωγήινων όντων,  διατυπώθηκε από έναν επιστήμονα, η εξής ενδιαφέρουσα πρόταση:
 Σε κάποιο μέρος της Σιβηρίας να σχεδιάσουμε   ένα τεράστιο  ορθογώνιο  τρίγωνο, και στις  πλευρές του με τεράστια δάση να σχηματίσουμε τετράγωνα που θα συμβολίζουν το Πυθαγόρειο  θεώρημα : «Το τετράγωνο της υποτείνουσας  είναι ισοδύναμο με το άθροισμα των τετραγώνων των δυο κάθετων πλευρών ». Αν κάποιο εξωγήινο ον  δει από ψηλά αυτό το σχήμα αμέσως θα καταλάβει,  ότι εδώ κατοικούν επίσης νοήμονα όντα.

Κεφάλαιο Δεύτερο

Πόσο δίκιο είχε ο Πρωταγόρας όταν έλεγε ότι «Πάντων χρημάτων μέτρον έστω άνθρωπος…» φαίνεται από ένα απλό παράδειγμα των λαϊκών αγορών. Ο μανάβης της λαϊκής πχ σε νορμάλ συνθήκες ας πούμε ότι πουλάει την ημέρα 100 κιλά πατάτες με ένα ευρώ το κιλό και βγάζει 50 ευρώ μεροκάματο. Αν η ζωή ακριβύνει και ο κόσμος δεν αγοράζει 100 κιλά πατάτες αλλά 80 , ο άνθρωπος μας δεν μπορεί να μειώσει το μεροκάματο του, θέλει να βγάλει πάλι τα 50 ευρώ, γι αυτό  ανεβάζει την τιμή της πατάτας. Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης δεν ισχύει παντοτε. Αυτο όμως που ισχύει πάντοτε είναι «ο κοινωνικά αναγκαίος χρόνος για την παραγωγή άρα και την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης» κλπ,κλπ. Αλλά ας γυρίσουμε στο θέμα μας.

Κεφάλαιο Τρίτο

Με το παραπάνω παράδειγμα των πηγαδιών, και χρησιμοποιώντας την μέθοδο της αφαίρεσης (abstraction), που είναι μια φιλοσοφική κατηγορία, προσπάθησα μέσα σε λίγες γραμμές να συμπυκνώσω όλη τη θεωρία της υπεραξίας που με τόση εκπληκτική σχολαστικότητα και ακρίβεια περιγράφει ο  Μαρξ (Κεφάλαιο, 1ος Τόμος, σελ. 190-211). Γράφει στο ίδιο τόμο ότι « ως αξίες, όλα τα εμπορεύματα είναι μόνο ορισμένες μάζες στερεοποιημένου χρόνου εργασίας ». Στο παράδειγμα με τα πηγάδια απλώς ο στερεοποιημένος χρόνος εργασίας εμφανίζεται σαν …υγροποιημένος, ας  μου το συγχωρέσουν αυτό οι αναγνώστες. Επίσης ας μου συγχωρήσουν ότι την  προσέγγιση της εννοίας της υπεραξίας την εξετάζω αρχικά όχι με την παράμετρο της παράτασης της χρονικής διάρκειας (του αναγκαίου χρόνου και της υπερεργασιας), αλλά με μια πιο σύνθετη έννοια,  της ποσότητας εργασίας εντός του ιδίου  χρονικού διαστήματος που είναι αναγκαίος για την παραγωγή (και αναπαραγωγή) του προϊόντος που λέγεται εργατική δύναμη εντός του κανονικού οκταωρου.

Κεφάλαιο Τέταρτο
Το κράτος και... «Το φορολογικό εφ' άπαξ»

Ένα από τα πιο βασικά στοιχεία μιας Οικονομίας, μετά τις σχέσεις ιδιοκτησίας, είναι νομίζω το Φορολογικό Σύστημα. Αν ένα σύστημα (και αυτό ισχύει για όλες τις επιστήμες) δεν είναι θεωρητικά, φιλοσοφικά τεκμηριωμένο είναι αδύνατη και η πρακτική του εφαρμογή. Αυτό συμβαίνει με το φορολογικό.
Δεν υπάρχει ένα σταθερό φορολογικό σύστημα, σχεδόν κάθε χρόνο έχουμε και ένα διαφορετικό, κι αυτό γιατί μερικοί θεωρούν, ότι το φορολογικό έχει περισσότερο πρακτικό σκοπό, κάτι δηλαδή σαν αρπαχτη, να λύσει άμεσα και γρήγορα ορισμένα προβλήματα της τρέχουσας Οικονομίας, χωρίς ποτέ να σκεφτούν αν αυτή η λύση είναι και θεωρητικά σωστή η Μαθηματικά τεκμηριωμένη . Αυτό συμβαίνει σε όλες τις κεφαλαιοκρατικές κοινωνίες.

Κεφάλαιο Πέμπτο
Το εμπόρευμα

Η  παραπάνω θεωρία για το φορολογικό σύστημα με το συντελεστή Π, μπορεί να εφαρμοστεί σε μια καπιταλιστική κοινωνία, άμεσα, με τη βοήθεια του κράτους, με την ανέγερση, παράδειγμα, πολυκαταστημάτων, τα οποία θα δίνονται για λειτουργία στους ιδιώτες με την λογική βέβαια του φορολογικού συστήματος Π.
Χρέος του συνδικαλιστικού κινήματος είναι να αγωνιστεί για την αναγνώριση και εφαρμογή του Π έστω και σταδιακά, έστω και σε εθελοντική βάση, δίπλα από το υπάρχον. Αυτή θα είναι η ελάχιστη αναγνώριση που μπορούμε να κάνουμε προς το παρόν προς τους εργαζόμενους. Να κάνουμε γνωστή την παρουσία - συνεισφορά τους στον προϋπολογισμό του κράτους.

Κεφάλαιο Έκτο

Ταξική κοινωνία εδώ ταξική κοινωνία εκεί, πότε και πως θα φθάσουμε στην αταξική κοινωνία ;
 Τι να σημαίνει άραγε ο όρος Αταξική Κοινωνία; Μήπως εννοούμε μόνο την εργατική τάξη; Τότε δεν είναι αταξική αλλά κοινωνία της εργατικής τάξης. Αν υιοθετήσουμε αυτή τη θέση  είδαμε την κατάληξη της εργατικής τάξης. Οι εργάτες  είναι τα πρώτα θύματα, είναι τα θύματα της « πρώτης γραμμής του μετώπου », οι  άμεσα εκμεταλλευόμενοι, αλλά δεν είναι οι  μόνοι! 

Ανάγκα και οι Θεοί πείθονται

Διαβάστε το παρόν άρθρο στο epirusgate πατώντας εδώ
 Η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση είναι η μεγαλύτερη από όσες έχουμε γνωρίσει μέχρι τώρα, η μεγαλύτερη σε ένταση, σε έκταση και σε διάρκεια. Στις προηγούμενες υπήρχε η δυνατότητα η κρίση από τις πλούσιες χώρες να «αποσυμπιεστεί», να μετατοπιστεί σε άλλες περιοχές του πλανήτη, που δεν είχαν πληγεί άμεσα (συνήθως στις φτωχότερες). Τώρα η κρίση είναι πράγματι παγκόσμια! Από την Αργεντινή έως την Ιρλανδία, από την Πορτογαλία μέχρι την Ταιβάν. Όπως κάθε ενεργειακή κρίση μας αναγκάζει να βρούμε νέες μορφές ενέργειας έτσι και η οικονομική κρίση θα μας αναγκάσει να βρούμε νέα κοινωνικά συστήματα, νέα οικονομικά μοντέλα, νέα φιλοσοφικά ρεύματα και ιδεολογίες.