Στο προηγούμενο άρθρο που είχε τίτλο «Το μεγάλο σάλτο», γράφαμε ότι είναι αδιανόητο σε μια παγκοσμιοποιημενη οικονομία να μην υπάρχει η δυνατότητα αντιπαραβολής και συμψηφισμού των χρεών όλων των επιχειρήσεων και όλων των κρατών της υδρογείου. Αυτή η δυνατότητα, η συγκέντρωση δηλαδή των πληρωμών στον ίδιο τόπο γινόταν ακόμη και στον μεσαίωνα, π.χ στη Λυών, σε ειδικά ιδρύματα, τα λεγόμενα virements [μεταβιβάσεις χρεών]. Αυτό έλυνε σημαντικά το πρόβλημα της ρευστότητας, καθώς για την ίδια μάζα προϊόντων απαιτούνταν λιγότερη μάζα χρήματος.
Το μεγάλο σάλτο!
Αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί, την περίοδο του 1988-90. Ήταν τότε που η άρχουσα τάξη των πρώην σοσιαλιστικών χωρών ετοιμαζόταν για το μεγάλο σάλτο: να καταλάβει με την αμέριστη υποστήριξη των κεφαλαιοκρατών της Δύσης τα κρατικά εργοστάσια, την τεράστια κρατική, σοσιαλιστική περιουσία.
Τότε προβάλανε το επιχείρημα, σε κάθε χώρα ξεχωριστά, ότι η Άλφα, η Βήτα, η Γάμα κλπ κρατικές επιχειρήσεις είναι καταχρεωμένες. Δεν λέγανε ότι ναι μεν η Άλφα χρωστάει, αλλά δε χρωστάει γενικά και αόριστα, χρωστάει στη Βήτα γιατί πήρε απ αυτήν, παράδειγμα πρώτες ύλες, η Βήτα χρωστάει στην Γάμα και η Γάμα χρωστάει στην Άλφα επιχείρηση.
Τότε προβάλανε το επιχείρημα, σε κάθε χώρα ξεχωριστά, ότι η Άλφα, η Βήτα, η Γάμα κλπ κρατικές επιχειρήσεις είναι καταχρεωμένες. Δεν λέγανε ότι ναι μεν η Άλφα χρωστάει, αλλά δε χρωστάει γενικά και αόριστα, χρωστάει στη Βήτα γιατί πήρε απ αυτήν, παράδειγμα πρώτες ύλες, η Βήτα χρωστάει στην Γάμα και η Γάμα χρωστάει στην Άλφα επιχείρηση.
Για μια πέμπτη διεθνή
Σ’ ένα προηγούμενο άρθρο που είχε τίτλο «Αναγκα και Θεοί πείθονται», είχαμε αποδείξει γιατί είναι αδύνατον να ξεπληρωθεί όχι μόνο το ελληνικό αλλά και το παγκόσμιο χρέος. Επαναλαμβάνουμε: Για την εξόφληση του Παγκόσμιου χρέους δεν αρκούν όλα τα τυπωμένα χαρτονομίσματα (και όλο το χρυσάφι του κόσμου). Το παγκόσμιο χρέος είναι γύρω στα 35,8 τρις δολάρια. Αν θελήσουμε να το αναλύσουμε «εις τα εξών συνετέθη», θα πρέπει να καταφύγουμε σε μεταφυσικές μεθόδους. Το δικό μας χρέος, είναι μέρος του παγκόσμιου χρέους (συγκριτικά ελάχιστο).
Η τέταρτη διάσταση της Πολιτικής Οικονομίας, τα αίτια της κατάρευσης και η έξοδος από την κρίση.
Κεφάλαιο Πρώτο
Σ’ ένα διεθνές συνέδριο αστροφυσικής που μεταξύ των άλλων εξετάζανε την πιθανότητα της ύπαρξης εξωγήινων όντων, διατυπώθηκε από έναν επιστήμονα, η εξής ενδιαφέρουσα πρόταση:
Σε κάποιο μέρος της Σιβηρίας να σχεδιάσουμε ένα τεράστιο ορθογώνιο τρίγωνο, και στις πλευρές του με τεράστια δάση να σχηματίσουμε τετράγωνα που θα συμβολίζουν το Πυθαγόρειο θεώρημα : «Το τετράγωνο της υποτείνουσας είναι ισοδύναμο με το άθροισμα των τετραγώνων των δυο κάθετων πλευρών ». Αν κάποιο εξωγήινο ον δει από ψηλά αυτό το σχήμα αμέσως θα καταλάβει, ότι εδώ κατοικούν επίσης νοήμονα όντα.
Κεφάλαιο Δεύτερο
Πόσο δίκιο είχε ο Πρωταγόρας όταν έλεγε ότι «Πάντων χρημάτων μέτρον έστω άνθρωπος…» φαίνεται από ένα απλό παράδειγμα των λαϊκών αγορών. Ο μανάβης της λαϊκής πχ σε νορμάλ συνθήκες ας πούμε ότι πουλάει την ημέρα 100 κιλά πατάτες με ένα ευρώ το κιλό και βγάζει 50 ευρώ μεροκάματο. Αν η ζωή ακριβύνει και ο κόσμος δεν αγοράζει 100 κιλά πατάτες αλλά 80 , ο άνθρωπος μας δεν μπορεί να μειώσει το μεροκάματο του, θέλει να βγάλει πάλι τα 50 ευρώ, γι αυτό ανεβάζει την τιμή της πατάτας. Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης δεν ισχύει παντοτε. Αυτο όμως που ισχύει πάντοτε είναι «ο κοινωνικά αναγκαίος χρόνος για την παραγωγή άρα και την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης» κλπ,κλπ. Αλλά ας γυρίσουμε στο θέμα μας.
Κεφάλαιο Τρίτο
Με το παραπάνω παράδειγμα των πηγαδιών, και χρησιμοποιώντας την μέθοδο της αφαίρεσης (abstraction), που είναι μια φιλοσοφική κατηγορία, προσπάθησα μέσα σε λίγες γραμμές να συμπυκνώσω όλη τη θεωρία της υπεραξίας που με τόση εκπληκτική σχολαστικότητα και ακρίβεια περιγράφει ο Μαρξ (Κεφάλαιο, 1ος Τόμος, σελ. 190-211). Γράφει στο ίδιο τόμο ότι « ως αξίες, όλα τα εμπορεύματα είναι μόνο ορισμένες μάζες στερεοποιημένου χρόνου εργασίας ». Στο παράδειγμα με τα πηγάδια απλώς ο στερεοποιημένος χρόνος εργασίας εμφανίζεται σαν …υγροποιημένος, ας μου το συγχωρέσουν αυτό οι αναγνώστες. Επίσης ας μου συγχωρήσουν ότι την προσέγγιση της εννοίας της υπεραξίας την εξετάζω αρχικά όχι με την παράμετρο της παράτασης της χρονικής διάρκειας (του αναγκαίου χρόνου και της υπερεργασιας), αλλά με μια πιο σύνθετη έννοια, της ποσότητας εργασίας εντός του ιδίου χρονικού διαστήματος που είναι αναγκαίος για την παραγωγή (και αναπαραγωγή) του προϊόντος που λέγεται εργατική δύναμη εντός του κανονικού οκταωρου.
Κεφάλαιο Τέταρτο
Το κράτος και... «Το φορολογικό εφ' άπαξ»
Ένα από τα πιο βασικά στοιχεία μιας Οικονομίας, μετά τις σχέσεις ιδιοκτησίας, είναι νομίζω το Φορολογικό Σύστημα. Αν ένα σύστημα (και αυτό ισχύει για όλες τις επιστήμες) δεν είναι θεωρητικά, φιλοσοφικά τεκμηριωμένο είναι αδύνατη και η πρακτική του εφαρμογή. Αυτό συμβαίνει με το φορολογικό.
Δεν υπάρχει ένα σταθερό φορολογικό σύστημα, σχεδόν κάθε χρόνο έχουμε και ένα διαφορετικό, κι αυτό γιατί μερικοί θεωρούν, ότι το φορολογικό έχει περισσότερο πρακτικό σκοπό, κάτι δηλαδή σαν αρπαχτη, να λύσει άμεσα και γρήγορα ορισμένα προβλήματα της τρέχουσας Οικονομίας, χωρίς ποτέ να σκεφτούν αν αυτή η λύση είναι και θεωρητικά σωστή η Μαθηματικά τεκμηριωμένη . Αυτό συμβαίνει σε όλες τις κεφαλαιοκρατικές κοινωνίες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)