Συγχωρητέο αμάρτημα (culpa levis)

Στον πρόλογο της πρώτης γερμανικής έκδοσης του «Κεφαλαίου» (Λονδίνο 25-07-1867) ο Μαρξ έγραφε: “Στο πεδίο της Πολιτικής Οικονομίας, η ελεύθερη επιστημονική έρευνα δεν αντιμετωπίζει μονάχα τον εχθρό που αντιμετωπίζει σ όλα τα άλλα τα πεδία. Η ιδιόμορφη φύση της ύλης που πραγματεύεται, προκαλεί στο πεδίο της μάχης ενάντια της τα πιο βίαια, μικροπρεπή και μισητά πάθη της ανθρώπινης ψυχής, τις μαινάδες του ατομικού συμφέροντος. Η υψηλή αγγλικανική εκκλησία λ.χ, περισσότερο συγχωράει μια επίθεση ενάντια στα 38 από τα 39 άρθρα της πίστης της, παρά μια επίθεση ενάντια στο 1/39 των χρηματικών της εισοδημάτων. Σε σύγκριση με την κριτική των πατροπαράδοτων σχέσεων ιδιοκτησίας σήμερα κι αυτός ο αθεϊσμός είναι ένα culpa levis” (=συγχωρητέο αμάρτημα).

Αντί προλόγου

Η Πολιτική είναι Επιστήμη. Μια Επιστήμη όπου σε έναν (Ευκλείδειο) χώρο με εκατομμύρια διαφορετικές συνιστώσες-συμφέροντα πρέπει να βρούμε μια κοινή συνισταμένη που θα οδηγήσει μια Κοινωνία ένα βήμα μπροστά.
Δεν υπήρχε ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας ιδανική κοινωνία., παρά μόνο μια κοινωνία λίγο καλύτερη από την προηγούμενη. Αυτό συνεβαινε πάντοτε.
Ένα πράγμα που πρέπει να καταλάβουν οι πάντες, ακόμη και αν δεν μπορούν να καταλάβουν τίποτε άλλο, είναι ότι αυτό που καθορίζει κάθε φορά το « Κοινωνικό Είναι » σε οποιοδήποτε εποχή και οποιοδήποτε μέρος του κόσμου είναι οι σχέσεις ιδιοκτησίας που επικρατούν κάθε φορά (στα μέσα παραγωγής πρώτα απ όλα)!

Η αξιοπρέπεια του επιστήμονα

Στο προηγούμενο άρθρο που είχε τίτλο «Το φωτοστέφανο των Ιατρών», βγάλαμε το συμπέρασμα ότι «δεν καθορίζει η συνείδηση τη ζωή, αλλά η ζωή καθορίζει τη συνείδηση» (από τον προπερασμένο αιώνα κι αυτό). Στην περίπτωση που εξετάζουμε, σημαίνει ότι: Ο γιατρός (ο νομικός, ο παπάς, ο ποιητής, ο άνθρωπος της Επιστήμης, και οι υπόλοιποι), δεν ζούνε σε κάποια ιδανική, αταξική κοινωνία αλλά σε μια ταξική, ως εκ τούτου είναι υποχρεωμένοι «να παίξουν» με τους γραπτούς και άγραφους κανόνες του παιχνιδιού, με τις υπάρχουσες, στην χώρα, σχέσεις ιδιοκτησίας. Όσο και αν θέλουν υποκειμενικά να ανυψωθούν πάνω από αυτές τις σχέσεις, η ζωή απέδειξε ότι είναι αδύνατον να το καταφέρουν, οι περισσότεροι δεν διαθέτουν καν ιδεολογικά «αντισώματα». Η συμπεριφορά τους είναι κάτι σαν Δαρβινική προσαρμογή.

Το «φωτοστέφανο» των Ιατρών

Η παρακάτω διαπίστωση έγινε τον προπερασμένο αιώνα! «Η αστική τάξη αφαίρεσε το φωτοστέφανο απ' όλα τα, ως τότε, αξιοσέβαστα επαγγέλματα που τα αντίκριζαν με θρησκευτική ευλάβεια. Το γιατρό, το νομικό, τον παπά, τον ποιητή, τον άνθρωπο της επιστήμης, τους μετέτρεψε σε μισθωτούς εργάτες της». Και λίγο πιο κάτω «Κάθετί το κλειστό και στάσιμο εξατμίζεται, κάθετί το ιερό βεβηλώνεται και στο τέλος οι άνθρωποι αναγκάζονται ν' αντικρύσουν με νηφάλιο μάτι τη θέση τους στη ζωή και τις αμοιβαίες σχέσεις τους» (βλέπε Μαρξ-Ενγκελς-Μανιφέστο σελ.29).

Ο ευνουχισμός της Οικονομίας

«Αυτό είναι πιο βαρύ κι από έγκλημα, αυτό είναι λάθος!»
Η φράση ανήκει στον Μέγα Ναπολέοντα, που ήθελε να πει ότι στην Πολιτική, μερικές φορές ένα λάθος μπορεί να είναι πιο βαρύ και από ένα έγκλημα. Και όταν ένα τέτοιο λάθος γίνεται όχι μια αλλά χίλιες φορές, τότε μιλάμε για διαρκές λάθος (=Έγκλημα). Στο Πολιτικό μας σύστημα, το διαρκές λάθος δεν είναι τίποτε άλλο από την εφαρμογή του υπάρχοντος φορολογικού συστήματος. Δεν μιλάμε μόνο για την Ελλάδα.

Πενία τέχνας κατεργάζεται

Λέγαμε λοιπόν στο προηγούμενο άρθρο μας, που είχε τίτλο «Το έμφραγμα της Παγκόσμιας Αγοράς», ότι είναι αδιανόητο σε μια Παγκοσμιοποιημένη Οικονομία να μην υπάρχει η δυνατότητα αντιπαραβολής και συμψηφισμού των χρεών [virements], όλων των επιχειρήσεων (και κρατών) δηλαδή, των θετικών και αρνητικών μεγεθών της Α επιχείρησης προς την Β, της Β προς την Γ, της Γ προς την Α κ.ο.κ. Είναι χίλιες φορές πιο αδιανόητο να μην μπορεί να γίνει αυτό σε πολύ πιο μικρή έκταση, π.χ σε μια Περιφέρεια ή σε ένα Δήμο.

Θα έχουμε σε ελάχιστο χρόνο τεράστια εξοικονόμηση κεφαλαίων ή πιο σωστά μάζας ρευστού χρήματος, που είναι απαραίτητη σε μια «στεγνωμένη» Αγορά . Είναι τόσο απλό. Αρκεί ένα μικρό πρόγραμμα και ένας υπολογιστής.

Το «έμφραγμα» της Παγκόσμιας Αγοράς

Στο προηγούμενο άρθρο που είχε τίτλο «Το μεγάλο σάλτο», γράφαμε ότι είναι αδιανόητο σε μια παγκοσμιοποιημενη οικονομία να μην υπάρχει η δυνατότητα αντιπαραβολής και συμψηφισμού των χρεών όλων των επιχειρήσεων και όλων των κρατών της υδρογείου. Αυτή η δυνατότητα, η συγκέντρωση δηλαδή των πληρωμών στον ίδιο τόπο γινόταν ακόμη και στον μεσαίωνα, π.χ στη Λυών, σε ειδικά ιδρύματα, τα λεγόμενα virements [μεταβιβάσεις χρεών]. Αυτό έλυνε σημαντικά το πρόβλημα της ρευστότητας, καθώς για την ίδια μάζα προϊόντων απαιτούνταν λιγότερη μάζα χρήματος.